در سال های اخیر و روز به روز
شاهد کم توجهی سازمانها و وزارتخانه های متولی آموزش رشته های فنی مانند آ.پ و یا سازمان فنی حرفه ای به رشته های مادر و پر هزینه ای مانند جوشکاری یا صنایع فلزی، تراشکاری یا ماشین ابزار، ریخته گری و … و به بهانه هزینه بر بودن این رشته ها هستیم.
وقتی پای صحبت مدیران مجموعه ها مینشینیم، دلایل آنها هم کاملا منطقی است.
یکی از این عزیزان اظهار می داشت که وقتی سرانه ای برای آموزش پرداخت نمی شود و مقادیر جمع شده از منابع مختلف برای همه رشته ها یکی است،
چرا جوشکاری و ریخته گری و …
خب رشته هایی مثل کامپیوتر، تصویرسازی،حسابداری و … رو جایگزین میکنیم.
هم ما راضی، هم هنرجو و هم دولت
مشکل اینجاست که اولا: کارگاه هایی که با هزینه های چند میلیاردی برپا شده اند در حال نابودی و خاک خوردن هستند.
و دوم و مهم اینکه؛ در آینده ای نه چندان دور، شاهد کم بود یا نبود نیروهای آموزش دیده و تکنسین های فنی خواهیم بود، هرچند که الان هم کارخانجات و شرکت ها دچار کمبود این نیروها شده اند.
برسید به داد آموزش پیش از وابستگی شدید به متخصصان فنی.
امیدواریم هرچه زودتر آنقدر شرایط کشور به آرامش برسد که مسئولین امر به آموزش، بخصوص در زمینه صنعت فکر نموده و به درمان مشکلات این زمینه بپردازند.
مجتبی کولانی