تاثیر گازهای محافظ بر فلزات مختلف در جوش آرگون

---

1. آرگون (Argon – Ar)

ویژگی‌ها:

• گاز نجیب، بی‌اثر، ارزان‌تر از هلیوم

• بسیار پایدار و متداول‌ترین گاز محافظ در TIG

تأثیر بر فلزات:

• مناسب برای بیشتر فلزات: فولاد کربنی، فولاد ضدزنگ، آلومینیوم، تیتانیوم، مس و نیکل

• قوس پایدار، شروع آسان، و نفوذ متوسط

• ایجاد جوش صاف و یکنواخت

---

2. هلیوم (Helium – He)

ویژگی‌ها:

• گاز بی‌اثر، رسانای حرارتی بالا، گران‌تر از آرگون

تأثیر بر فلزات:

• مناسب برای آلومینیوم، مس، نیکل، و فلزات با رسانایی گرمایی بالا

• دمای قوس بالا → نفوذ بیشتر و سرعت بالاتر جوش

• شروع قوس دشوارتر (مخصوصاً در DC)

مخلوط‌های آرگون-هلیوم برای کنترل بهتر حرارت و نفوذ استفاده می‌شود.

---

3. هیدروژن (Hydrogen – H₂)

ویژگی‌ها:

• گاز فعال، واکنش‌پذیر، فقط به‌صورت مخلوط‌های بسیار کم‌درصد استفاده می‌شود (مثلاً Ar + 5% H₂)

تأثیر بر فلزات:

• بهبود ظاهر جوش و درخشندگی در فولاد ضدزنگ

• افزایش حرارت قوس و نفوذ

• نباید برای آلومینیوم یا فلزات غیرآهنی استفاده شود → احتمال تخلخل و ترک بالا

---

4. نیتروژن (Nitrogen – N₂)

ویژگی‌ها:

• نیمه‌فعال، معمولاً برای برخی کاربردهای خاص (مثل فولاد زنگ‌نزن آستنیتی)

تأثیر بر فلزات:

• افزایش خواص خوردگی فولادهای آستنیتی

• گاهی در ترکیب با آرگون برای جوشکاری فولاد ضدزنگ استفاده می‌شود

• در آلومینیوم و تیتانیوم مضر است → می‌تواند موجب تردی شود

---

5. دی‌اکسید کربن (CO₂)

ویژگی‌ها:

• گاز فعال، به‌هیچ وجه مناسب جوشکاری TIG نیست

تأثیر بر فلزات:

• به دلیل واکنش‌پذیری بالا، باعث اکسیداسیون شدید تنگستن و فلز جوش می‌شود

• در فرآیندهای MIG/MAG استفاده می‌شود نه TIG

---

6. گازهای ترکیبی (مخلوط‌ها)

مثال‌ها:

• Ar + He → افزایش دمای قوس، مخصوصاً برای فلزات با رسانایی بالا

• Ar + H₂ → افزایش درخشندگی و نفوذ در فولاد ضدزنگ

• Ar + N₂ → برای بهبود خواص خوردگی فولادهای خاص

---

جدول خلاصه تأثیر گازها بر فلزات رایج: